การทำใจจากการพลัดพลาก จากกัน

ความเศร้าไม่ได้ทำให้เราดีขึ้นเลย
สิ่งที่เกิดขึ้นล้วนเกิดจากเวรจากกรรม ชีวิตเขาสิ้นเป็นเวรเป็นกรรมของเขา เราอย่าไปเสียใจเลย
เขามีกรรมเขาต้องชดใช้กรรมที่เขาทำ นั่นไม่ใช่กรรมของเรา เราอย่าไปเศร้า แต่หากคนที่เราต้องพลัดพลากเป็นญาติ หรือเป็นบิดามารดา ให้เราคิดเสียว่าเป็นเวรเป็นกรรมที่ต้องพลากจากกัน อย่าได้เสียใจ ทำบุญกุศลธาร อุทิศไปให้เขาบ้าง ถ้าเขาเคยไกล้ชิด เคยสนิทสนมกับเรา ก็อย่าลืมทำบุญให้เขา เพื่อให้บุญนำมาให้เขากลับมาเกิด เมื่อเขาสิ้นกรรมส่วนหนึ่ง การกลับมาเกิดจะทำให้ได้เจอกันอีก แม้เราจะไม่รู้ว่าการกลับมาเกิดนั้น เขาจะกลับมาอย่างไร เขาอาจจะเกิดมาเป็นญาติห่างๆของเรา หรือ เกิดเป็นลูกเป็นหลาน ถ้าเคยทำบุญร่วมกัน ถึงแม้ไม่ได้เคยทำบุญร่วมกันเขาก็จะมาเกิดในวงญาติเดิมๆ คนเราเกิดมาเป็นญาติพี่น้อง เป็นลูกเป็นลูกเป็นหลานกัน นั้น มีผลจากชาติอดีต ที่เคยเป็นญาติ เป็นมิตสหายกัน ก็มาเกิดอยู่ในวงญาติพี่น้องเดียวกันอีกในชาติ่อมาทุกชาติ